Cuius ad naturam apta ratio vera illa et summa lex a philosophis dicitur.

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. At Zeno eum non beatum modo, sed etiam divitem dicere ausus est. Re mihi non aeque satisfacit, et quidem locis pluribus. Non laboro, inquit, de nomine. Duo Reges: constructio interrete. Miserum hominem! Si dolor summum malum est, dici aliter non potest. Iis igitur est difficilius satis facere, qui se Latina scripta dicunt contemnere.

Virtutis, magnitudinis animi, patientiae, fortitudinis fomentis dolor mitigari solet.

Et si turpitudinem fugimus in statu et motu corporis, quid est cur pulchritudinem non sequamur? Quodcumque in mentem incideret, et quodcumque tamquam occurreret. At hoc in eo M. Huic mori optimum esse propter desperationem sapientiae, illi propter spem vivere. Piso, familiaris noster, et alia multa et hoc loco Stoicos irridebat: Quid enim? Quo modo autem philosophus loquitur?

Verum hoc idem saepe faciamus. Ergo illi intellegunt quid Epicurus dicat, ego non intellego? Habent enim et bene longam et satis litigiosam disputationem. Illud mihi a te nimium festinanter dictum videtur, sapientis omnis esse semper beatos; Quid autem habent admirationis, cum prope accesseris? Vidit Homerus probari fabulam non posse, si cantiunculis tantus irretitus vir teneretur; An eum discere ea mavis, quae cum plane perdidiceriti nihil sciat? In quibus doctissimi illi veteres inesse quiddam caeleste et divinum putaverunt.

Quid enim mihi potest esse optatius quam cum Catone, omnium virtutum auctore, de virtutibus disputare? Itaque primos congressus copulationesque et consuetudinum instituendarum voluntates fieri propter voluptatem; Maximas vero virtutes iacere omnis necesse est voluptate dominante.

Quid de Pythagora? Si longus, levis dictata sunt. Tollitur beneficium, tollitur gratia, quae sunt vincla concordiae. Quae est igitur causa istarum angustiarum? Cur igitur, cum de re conveniat, non malumus usitate loqui? Quid sequatur, quid repugnet, vident. Sapientem locupletat ipsa natura, cuius divitias Epicurus parabiles esse docuit. Primum in nostrane potestate est, quid meminerimus?

Quid enim ab antiquis ex eo genere, quod ad disserendum valet, praetermissum est? At ille non pertimuit saneque fidenter: Istis quidem ipsis verbis, inquit; Magna laus. Ad eas enim res ab Epicuro praecepta dantur.

Expectoque quid ad id, quod quaerebam, respondeas. Quis est, qui non oderit libidinosam, protervam adolescentiam? Fortasse id optimum, sed ubi illud: Plus semper voluptatis? Sed ea mala virtuti magnitudine obruebantur. Non enim, si omnia non sequebatur, idcirco non erat ortus illinc. Utrum igitur tibi litteram videor an totas paginas commovere? Traditur, inquit, ab Epicuro ratio neglegendi doloris. Quid, cum volumus nomina eorum, qui quid gesserint, nota nobis esse, parentes, patriam, multa praeterea minime necessaria?

Si alia sentit, inquam, alia loquitur, numquam intellegam quid sentiat; In qua si nihil est praeter rationem, sit in una virtute finis bonorum; Nec tamen ullo modo summum pecudis bonum et hominis idem mihi videri potest. Quae quo sunt excelsiores, eo dant clariora indicia naturae. Haec et tu ita posuisti, et verba vestra sunt. Certe, nisi voluptatem tanti aestimaretis. Ex quo illud efficitur, qui bene cenent omnis libenter cenare, qui libenter, non continuo bene.

Egone non intellego, quid sit don Graece, Latine voluptas? Sed vos squalidius, illorum vides quam niteat oratio. At quanta conantur! Mundum hunc omnem oppidum esse nostrum! Incendi igitur eos, qui audiunt, vides. Consequentia exquirere, quoad sit id, quod volumus, effectum.

Hoc dixerit potius Ennius: Nimium boni est, cui nihil est mali. Nam quid possumus facere melius? Universa enim illorum ratione cum tota vestra confligendum puto. Itaque nostrum est-quod nostrum dico, artis est-ad ea principia, quae accepimus. Quid enim me prohiberet Epicureum esse, si probarem, quae ille diceret? Fortasse id optimum, sed ubi illud: Plus semper voluptatis? Cur tantas regiones barbarorum pedibus obiit, tot maria transmisit? Quam ob rem tandem, inquit, non satisfacit? Mihi enim satis est, ipsis non satis. Sed ne, dum huic obsequor, vobis molestus sim.